مشاهده

ما آدمها استعدادی در اختیار داریم که به استعداد مشاهده معروف است. ولی با این همه  بسیار کم پیدا می شود آدمی که یادش باشد در بیست و چهار ساعت گذشته چه کارهایی کرده است.

البته شاید کسانی هم باشند که بتوانند بگویند که چه کارهایی کرده اند اما این گفتن با کلام نیست باید بدون کلام نشان داده شود، باید همان کارها را اجرا کرد. در این امرسکوت به تمرکز فرد کمک می کند و احساسات نهفته را بیرون می کشد. اگر فکر می کنید که این امر ساده است آن را امتحان کنید. بی شک در اولین بار کار آسانی نخواهد بود و این کار احتیاج به یک قطعه گمشده برای تکمیل دارد.

این قطعه گمشده استعداد مشاهده است که باید پرورش داده شود. یکی از راه های پرورش استعداد مشاهده همین بازی ساده است که بازیگر تمام کارهایی را که در بیست وچهار ساعت گذشته انجام داده است، بدون اینکه به چیزی دست بزند یعنی باید فقط ادای آن را دربیاورد به عبارت هنری تر بازی با اشیاء فرضی داشته باشد و همچنین نباید هیچ کلامی گفته شود.

استعداد مشاهده چه کمکی به بازی کردن می کند؟

کمک های زیادی می کند. به هنرجوی تئاتر کمک می کند به همه موارد غیر معمول و استثنایی زندگی روزمره توجه کند. همه تجلیات نفس آدمی را جمع کند و در گنجینه ی حافظه اش ذخیره کند به او این قدرت را می بخشد که اصیل و باور کردنی به نظر بیاید. باعث می شود حافظه ی احساسی و عضلانیش را تقویت کند و باعث می شود راحت تر بتواند خودش را با هر کاری که نقشش ایجاب می کند وفق بدهد. افق دیدش را نسبت به درک ویژگی ها و معیارهای گوناگون آدم های  مختلف و  رشته های  هنری  مختلف باز می کند.

و علاوه بر همه ی این ها این امکان را فراهم می آورد که بازیگر از تمام مواهب دنیای بیرون خودش به نحوکامل و وسیع بهره مند بشود، دنیای بیرونش را هم غنی تر وسرشارتر می کند.

مشاهده همان تاثیری را برای بازیگر دارد که یک دانه موز و یک مشت برنج ِ غذای روزانه برای هندوی پیرو یوگا دارد چون درست مصرف می شود، حداکثر انرژی از اندکی ویتامین به دست می آید؛این یک ذره غذا کلی انرژی،  قدرت  روحی و حیات به یک هندو می بخشد. در حالی که ما ظهر یک غذای پرکالری می خوریم با این حال شب که می شود بازهم گرسنه هستیم. در مصرف زندگی هم همین طور هستیم فکر می کنیم همه چیز  را می بینیم، اما هیچ چیز را جذب وجودمان نمی کنیم. اما در تئاتر چنین کاری  نمی توانیم بکنیم، چون باید زندگی را از نو بیافرینیم و بازی کنیم. بنابراین باید به مصالح و موادی که با آنها کار می کنیم توجه بکنیم. بازیگری که استعداد مشاهده اش خشک و منفعل باشد مثل این است که با لباس پاره و مندرس در یک جشن ظاهر شود.

بطور مثال شاید در یک نمایش به موردی برخورده باشید  که یک بازیگر  نقش یک  نابینا  را  بازی

می کند، ولی نابینایی او ملموس نیست و دیده نمی شود. یکی از عوامل این عدم موفقیت در انتقال این نقش ضعف بازیگر در مشاهده نابینایی است، اگر بازیگر نابینایی را با دقت مشاهده کرده بود و می دانست چه کارهایی باید بکند و چه کارهایی را نباید بکند این طور نمی شد.

برای شروع تمرین توصیه می کنیم یک پوشه مشاهده برای خودتان درست کنید و هر شخصیت یا انسانی را که دیدید، با دقت به او بنگرید و او را زیر نظر بگیرید. اینکه چطور راه می رود،  چطور  صحبت  می کند،  حرکات  دست و  پا و بدنش  چگونه است،  چطور می خندد، چطور گریه می کند، حالات صورتش در حس های مختلف چگونه است و... بالاخره اینکه ریزترین موارد را برای خودتان یادداشت کنید، به این ترتیب درآخر هر سال شما بیش از صدها شخصیت مختلف و غیر تکراری خواهید داشت که می توانید از این مشاهدات در کارهای مختلف به نحو احسنت استفاده کنید. پس از مدتی خواهید دید که استعداد مشاهده ی شما آنقدر پرورش یافته که حتی دیگر احتیاج به نوشتن هم ندارید و این کار را به کمک ذهنتان خواهید کرد.