شخصیت سازی

درس چهارم بازیگری  شخصیت سازی است که یکی از مراحل تکامل در نقش است که بازیگر قرار است آن را ایفا کند که بسیار مهم است. وقتی بازیگر عواطف واحساسات نقش مورد نظرش را ساخت باید بر تن این عواطف و احساسات لباس بپوشاند. یک بازیگر هروقت نقشی را بر صحنه خلق می کند، زندگی کامل یک « من » را خلق می کند. این « من » باید تمام جوانبش دیده بشود، جسمی، روحی، عاطفی، بجز این ها باید « من ِ » منحصر به فرد هم باشد. باید « من ِ » خاص باشد، همان « منی » که در فکرنویسنده است، همان « منی » که کارگردان توصیفش می کند، همان که بازیگر از اعماق وجودش آن را به منحصه ظهور می رساند، نه یک « من » دیگر.

شخصیتی هم که صاحب این « من ِ » خلق شده بر روی صحنه است، شخصیتی منحصر به فرد است و با بقیه شخصیت های دیگر فرق می کند. « هملت » است نه کس دیگری یا اوفلیاست نه کس دیگری، این ها همه آدم هستند، اما در « مرحله شخصیت سازی» پایان وجوه مشترک آدمهاست ما همه آدمیم، همه ما در تعداد دست و پا و دماغ یکسانیم و همچنین جای همه این ها در همه ما یکی است. با این حال، هانطور که دو برگ چنار وجود ندارند که مثل هم باشند، دو آدمیزاد هم وجود ندارند که عین هم باشند. وقتی بازیگری، یک « من ِ آدمی » را در قالب یک شخصیت خلق می کند، باید طبق این قانون بخردانه طبیعت عمل کند و آن « من ِ » منحصر به فرد را تبدیل به یک شخص منحصر به فرد کند.

حال برای ساختن یک چنین شخصیتی چه کارهایی باید انجام داد؟

برای ساختن یک شخصیت باید با آن از نو متولد شد. « این من که قرار است ساخته شود چطور راه می رود؟ چطور نگاه می کند؟ چطور می خوابد؟ چطور صحبت می کند؟ چگونه صدایی دارد؟ نشست و برخاست او چگونه است؟ چطور لباس می پوشد؟ و...» این جزئیات ویژگی های شخصیتی فیزیکی نقش است که همین جزئیات را می توان با سرشت و طبیعت خودمان وفق بدهیم و با هم ترکیبشان کنیم و از مجموع این ها یک آدم واقعی بسازیم.

تاکید تمامی بزرگان علم بازیگری بر داشتن تسلط بر اعضای بدن و کنترل بر یک یک عضلات در این درس از بازیگری جلوه ویژه ای می نماید که در صورت داشتن چنین بدن آماده ای یادگیری این درس بسیار سریعتر صورت می گیرد. این قسمت، قسمت شخصیت سازی فیزیکی یک نقش بود اما در مورد شخصیت سازی ِ ذهنیت نقش روی صحنه باید اشاره کرد گه عمدتا به مسئله ی ریتم مربوط می شود که می توان گفت « ریتم تفکر » این قسمت نقش آنقدرها که به نویسنده ی شخصیت یعنی نویسنده ی نمایشنامه مربوط می شود، ربط چندانی به شخصیت بازیگر ندارد. این بدان معنی نیست که شخصیت نقش نباید فکر کند بلکه بدین معنیست که نویسنده هرکاری راکه برای نقش لازم بوده است خودش انجام داده است مثلا از این نظر که شکسپیر هرکاری را که برای اوفلیا لازم بوده خودش انجام داده است. در واقع این تفکر بالفعل شکسپیر است که بازیگر موقع نقش اوفلیا، یا هر شخصیت شکسپیری دیگر، باید شخصیت سازی کند این مسئله در مورد هر نویسنده ی دیگری هم که صاحب فکر است صدق می کند.